Waarom ik de beste job ter wereld opgaf

Alea iacta est. De teerling is geworpen. Met die copycat-woorden gaf ik op Facebook begin dit jaar de aanzet voor wat komen zou: mijn ontslag als hoofdredacteur van PC Magazine en werknemer bij Minoc Business Press.

Gemakkelijk was dat niet. Een fantastische job opgeven doet een mens niet zomaar. En toch had ik de ballen om dit te doen. Met behoorlijk wat pijn in het hartje, dat wel.

Want er is een probleem met die fantastische mediajob van mij: ze zal wellicht niet lang meer bestaan. De titel van hoofdredacteur van een printtitel mag dan nog altijd heel wat gevoelswaarde hebben (mijn moeder stoeft er nog altijd mee), de waarheid is dat de jobinvulling, althans bij mij, de laatste jaren sterk is geëvolueerd.

En niet in de goede zin.

Alsmaar kleinere redactionele teams die werken op basis van pure ‘content curation’ is het nieuwe wonderrecept. Anders gezegd: je schrijft je content niet meer zelf, maar haalt ze bijna volledig elders vandaan. Op zich is daar niets mis mee. Het selecteren van de ‘juiste’ content voor je doelpubliek is immers de kerntaak van een redactie.

Strafst van al is dat ik het proces van ‘100% content curation’ zelf heb aangedragen, uitgewerkt en er bijna een jaar lang al mijn energie in heb gestoken. Uit deze manier van werken haalde ik voor mezelf echter te weinig voldoening en eer. Ja, er zijn veel fijne kanten aan werken in een redactie, maar de slinger was doorgeslagen.

De beste beslissingen zijn degene die je zelf neemt

Hoe is het zover kunnen komen?

De hele uitgeefwereld bevindt zich in woelige wateren. Het is geen geheim dat printpublicaties al jaren een dalende lijn vertonen.

Zeker computerbladen hebben het niet gemakkelijk. Niet verwonderlijk, als je informatie van welke insteek dan ook vandaag onmiddellijk op het internet terugvindt. Gratis, vaak uitgebreider, en soms zelfs mooier gepresenteerd dan in gedrukte vorm. Kijk maar eens naar het Amerikaanse The Verge. Ongelooflijk wat die redactie aan kwalitatieve content uit hun mouw schudt.

Tussen al dat gewoel moet een kleine uitgeverij zoals Minoc zijn weg zien te banen. Helemaal niet evident. En ondanks dat ik met Scoopit alles rond ‘digital publishing’ op de voet volg begon het mij langzaamaan te dagen dat ik me in een doodlopend straatje bevond.

Slimmerds zoals Thomas Baekdal en Seth Godin hebben daar een behoorlijk uitgesproken mening over. Een klassieke uitgeverij is overbodig geworden. Print is (zo goed als) dood. Mijn Amerikaanse collega’s hadden dat in 2009 (!) al door, toen ze stopten met de printeditie van PC Magazine – nochtans geen kleine publicatie – en volledig inzetten op online.

Dat soort vooruitzichten, samen met het feit dat ik gewoon dringend aan een nieuwe uitdaging toe was, heeft me doen beseffen dat mijn toekomst ergens anders moest liggen. Een pijnlijk maar voor mij noodzakelijk besef. De beste job ter wereld was voor mij niet langer weggelegd. Tijd voor iets nieuws!

What’s next? PriorWeb!

Sinds begin mei maak ik deel uit van het team van PriorWeb (mét hoofdletter W). Dit Antwerpse hostingbedrijf – waar ik overigens al vele jaren klant ben – wist mij te overtuigen met dezelfde ingesteldheid die ik bijna 10 jaar lang bij Minoc heb mogen ervaren: ‘Readership comes first‘.

Alleen zijn het bij PriorWeb geen magazinelezers maar webmasters die ze tevreden moeten zien te houden. Dag en nacht. Voorwaar geen simpele job. Het is hoogtechnologisch werk dat zich grotendeels achter de schermen afspeelt. Nu al kudos voor onze engineers die mij dagelijks verbazen met hun inzichten en hun reactiesnelheid bij de zoveelste DDoS-aanval of hackpoging gericht op PriorWebs hostingomgeving. En ja, ook voor dat 50 euro per jaar html-websiteje kun je rekenen op de ondersteuning van PriorWeb.

Noem het gerust een carrière-switch. Een nieuwe wereld, met nieuwe mensen en nieuwe dingen om te leren. Dat had ik ergens ook wel nodig. Ik die dacht dat ik wel wat van technologie afwist, bevind me nu in een select groepje van übergeeks.Op meer dan één gebied ben ik hier het absolute groentje. Heerlijk en ontnuchterend tegelijkertijd!

Tijd ook om me opnieuw te bewijzen, maar vooral om heel veel bij te leren. Linux bijvoorbeeld, want dat is in de fascinerende wereld van hostingbedrijven zowat verplichte kost. Net zoals leren werken met een echte Mac, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Bloggen!

Is dit dan het einde van Bart Stoffels als technologiejournalist? Ik sta inderdaad niet meer op de payroll van een uitgeverij, zoveel is zeker. Gelukkig heb je met dat internetding vandaag helemaal geen uitgeverij meer nodig om gehoord te worden. De journalist wordt blogger. De media… dat zijn jij en ik. Of toch iets in die zin.

En dus kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Uiteraard blijft deze blog bestaan. Het zou nogal zotjes zijn om er nu mee te stoppen. Ik ben nog maar amper begonnen! Voornamelijk productreviews en opinies zul je op deze blog terugvinden. Want dat doe ik het best/liefst. Steeds streng, maar rechtvaardig. En daarnaast ga ik de fijne mensen van Androidworld ondersteunen met wat verhaaltjes.

Tot binnenkort!